می خوام زمینه وبلاگم سفید باشه

باید رنگ قلمو و همه چیو درست کنم خود قالبم عوض می کنم

از رنگ مشکی خوشم نمیاد

خلاصه تنهام نزارین

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد ،

خدا گفت : نه !

رها کردن کار توست ، تو باید از آن ها دست بکشی .

از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد ،

خدا گفت : نه !

شکیبایی زاده ی رنج و سختی است ، شکیبایی

بخشیدنی نیست ، به دست آوردنی است .

از خدا خواستم تا خوشی و سعادت ام بخشد ،

خدا گفت : نه !

من به تو نعمت و برکت داده ام ، حال با توست که

سعادت را فراچنگ آوری .

از خدا خواستم تا از رنج هایم بکاهد ،

خدا گفت : نه !

رنج و سختی ، تو را از دنیا دورتر و دورتر و به من نزدیک

تر و نزدیک تر می کند .

از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشید ،

خدا گفت : نه !

بایسته آن است که تو خود سربرآوری و ببالی اما من تو

را هرس خواهم کرد تا سودمند و پرثمر شوی .

من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفرید از

خدا خواستم ، و باز خدا گفت : نه !

من به تو زندگی خواهم داد ، تا تو خود را از هر چیزی

لذتی به کف آری .

از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم ،

همان گونه که او مرا دوست دارد ،

و خدا گفت : آه ، سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم !

احساس می کنم زود عادت می کنم و گاهی به اشتباه اسم آنرا دوست داشتن می

گذارم.
 
خدایا...

می ترسم از اینکه به گناه کاری که نفسم آنرا صحیح می خواند و دلم از آن می ترسد و

عقلم به آن شک دارد، در آتش بی مهری ات بسوزم.
 
خدایا...

می دانم تمام لحظه هایم با توست. می دانم تنها تویی که مرا فراموش نمی کنی. می

دانم که اگر بارها فراموشت کنم، ناراحتت کنم و برنجانمت، باز می گویی برگرد. می

دانم؛ همه اینها را می دانم، ولی نمی دانم چه کنم؛ نفسم مرا به سویی می کشد و

عقلم حرفی دیگر می زند و دلم در این میانه مانده.

خدایا...

تو بگو چه کنم. تو نشانم بده راهی که بهترین است.

خدایا...

می دانم تو همیشه با منی ، ولی تنهایم مگذار؛ یا شاید بهتر باشد بگویم: نگذار تنهایت

بگذارم. 

خداوندا..

من از تنهایی و برگ ریزان پاییز، من از سردی سرمای زمستان،

من از تنهایی و دنیای بی تو می ترسم.

خداوندا...

من از دوستان بی مقدار، من از همرهان بی احساس،

من از نارفیقی های این دنیا می ترسم..

خداوندا...

من از احساس بیهوده بودن، من از چون حبابِ آب بودن،

من از ماندن چون مرداب می ترسم.

خداوندا...

من ازمرگ محبت، من از اعدام احساس به دست دوستان دور یا نزدیک می ترسم.

خداوندا...

من از ماندن می ترسم

خداوندا...

من از رفتن می ترسم 

خداوندا...

من از خود نیز می ترسم

خداوندا...

پناهم ده

خداوندا !

مگر نه‌اینکه من نیز چون تو تنهایم
 
پس مرا دریاب 
 
و به سوی خویش بازگردان ،
 
دستان مهربانت را بگشا 
 
که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم

برچسب:نزار که سفره دلت پیش غریبه وا بشه  

 این بغض نشکسته باید سهم خود خدا بشه

خدايا . . . زمانى كه براى ظهور و خروج من اجازه مى فرمايى،

 مرا به لشكريان

خويش تاييد فرما وهمه كسانى را كه

براى يارى دين تو به پيروى از من برخاسته اند،

مورد تأييدات خويش قرار بده، و از

مجاهدان راه خود محسوبشان دار، و

آنان را عليه هركس كه بدخواه من و ايشان است،

 يارى بخش و مرا براى برپا داشتن حدود الهى، توفيق ده و براى

سركوبى هركس كه از محدوده دين تو تجاوز كرده است،

يارى عنايت كن و حق را يار باش، و باطل را نابود كن، كه باطل

نابود شونده است. و بر يارى پيروان و ياران من،

 كسانى را بفرست كه مايه روشنى چشم و پشتگرمى آنان باشند، و

همگان را در پناه خود و در امان خويش قرار ده،

به رحمت بى منتهايت اى مهربانترين مهربانان.

  کشتی نساز ای نوح طوفان نخواهدآمد.

بر شوره زار دلهاباران نخواهد آمد.

 شاید به شعر تلخم خنده زنی تو!

 اما جایی که سفره خالیست ایمان نخواهد آمد.

 رفتی کلاس اول این جمله راعوض کن:

   آن مرد تانیایید باران نخواهد آمد!

 اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

جمعه ساعت ۸:۲۳

می خواست روی بوم تو بنشانی اش ، غروب

تو کم کنی هجوم پریشانی اش ، غروب

می خواست سمت آبی چشم تو گم شود

در آرزوی آن که نمیرانی اش ، غروب

دلتنگ می شوند بدون تو سقف ،

جنگل ، درخت و کلبه ی بارانی اش ، غروب

هی شعر می شود که تو را زندگی کند

نقاش می شود که بمیرانی اش ، غروب

نقاش دست های تو هر روز و گاه تو

می خوانی و گاه نمی خوانی اش ، غروب

در میان اشک ها و لبخندها در میان دلتنگی هایم نذر کرده ام

 تا واژه هایم را زیر باران سکوت تو خیس کنم...

..................

به وبلاگ خودتون خوش اومدین

یه چن روزی میشه یعنی خیلی وقته

 نه شعری به ذهنم میاد نه دل نوشته ای

نه حرف خصوصی نه هیچی

وقتی به وبلاگم نگاه کردم اسم

لینکای دوستام که به چشمم اومد

با خودم گفتم همه آدما

دنیای عجیبی دارن دنیای قشنگی دارن

وقتی به مطالبشون نگاه

 می کنم انگار حرف دل خیلیا رو می خونم

همه دل نوشته ها همه غما و غصه ها شادیا یه کم شبیه همه

وقتی می گم تو تنهایی مثل من می فهمم که

 واقعا همه تنها ن با اینکه خیلی مدعی بشن

 که نه ما خدا رو داریم تنها نیستیم

خب تنهایی که خدا رو داری مگه نه؟

همه آدما دلشون برای خدا تنگ میشه مخصوصا اگه سوته دل باشن

با یه دل سبز !

اما من نفهمیدم بهار پاییزان یعنی چی؟

یعنی تو بهار دلت پاییزیه تو بهارم دلت گرفته

 مثل همون حکایت یه برگ زرد میون درختای سبز بهار!

خلاصه با این که ذهنم خیلی خالی بود اسم

 وبسایتای شما منو به فکر انداخت تا دوباره یه

 جمله  یا یه دلنوشته مثل دلتنگیای معصومه

 که هیچ وقت تمومی نداره بنویسم:

به نام او که اگر حکم کند همه محکومیم

اینجادنیای یه دختر تنهاست،یه دنیای عجیب

هنوز طعم تنهایی رو مثل اون نچشیدیم

مثل اون دلتنگ نشدیم

تو چی؟ تو هم تنهایی مثل اون  تنهایی مثل من..

دفتر خاطراتمو که باز می کنم  ، یه سایه از لبخند تو  توی  ذهنم میاد

یه ،شاید عاشق دل سوخته نیستم

شاید یه فرشته با دو بال نیستم

اره من ساده ام پیچیده نیستم ، دختر سه بعدی نیستم

من بارون خاطرات و یادگار دل کسی نیستم

دوس داشتم عشق گمشده تو بودم که یه روز پیدام می کردی

اما افسوس برگ زردی تو بهار خدام

یعنی انتظار برای یه روز سبز شدن

تا حالا یه سایه تو کویر دیدین؟

یه سیاهپوش ،یه مشکی پوش تنها

که قلبش به هیچ کس تعلق نداره

خدا عشقو آفریده نه؟

با یه بغل گل یاس و یه سکوت قشنگ ولی غمگین

باز هم توی تموم این نوشته ها

توی ردپای قلمم دلم برای تو تنگ می شه

اینجا دلم برای خدا تنگ میشه

می خوام روی ماه خدا رو ببوسم

می خوام توی قصر عشقم

برای همه سوته دلای سبز دل که یه شمع سوخته تو دستشونه

و فریاد عشقو سر می دن

دعا کنم که همیشه دوستدار خدا باقی بمونن

من که خیلی مواظبم دل کسیو نشکنم

مواظبم شکوفه نرگسم ازم دلگیر نشه

خداحافظ برای همیشه که نه

برای یه روز آفتابی دیگه یا

یه نصف شب دیگه که خواب و از چشمای شکوفه میگیره

راستی یه جمله یادم رفت:

" تو تموم دنیامی ،  یا تو و عشق ، یا من و مرگ...."

 این شعر کوتاه شکوفه تقدیم به همه دوستای گلم

درد دل کن من

 همیشه درد دلهای تو

 را آرام پنهان می کنم در گوشه قلبم

گریه کن با من هیچ کس

 جز من برایت مرهم غم نیست

خوب می دانم ، غصه ها کم نیست

تکیه کن بر من

گیسوانت را پریشان کن

شعله قلب مرا روشن

چشم من را غرق باران کن

باز هم از من

از صدای ساکت گل ها

باز هم با من از

افق تا ردی از پل ها

بگو باز هم باز هم......

چن تا عکس خوشگل بچه ها در ادامه مطلب

ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست

سر نهم در خط جانان جان دهم بر بوی دوست...

هوای مهر که به سرم می خوره

یاد تو میفتم اسمت صغری بود

 ولی دوس داشتی بهت بگن سارا

سارای من دوست خوبم  من شکوفه ام 

 همکلاسی تو،همون دختر آشفته شاعر اولین روزی

 که باهم آشنا شدیم یه دفتر جلوم بود

 که یه چتر بزرگ روش بود اما عکسش عجیب بود

 من ازت پرسیدم تو می دونی این چیه؟

تو بهم یه لبخند زدی و گفتی این عکس یه چتره ،

یه چتر قرمز باز نمی دونم چرا به نظرت

 از همون روز اول واست یه دختر بودم

 که با بقیه فرق داشت خودت می گفتی

تو یه جوری هستی نمیشه کشفت کرد..

 به هم نزدیک شدیم خیلی نزدیک

همه چیمون کنار هم بود گریه هامون شادیامون

 همیشه سر کلاس ازم می خواستی برات بنویسم

می دونی الان یکی از اون دفترا پیشمه

براتون یکی از نوشته های قدیمی مو می نویسم:

"پاییز از حرف هایت که خسته می شود،اشک می ریزد..

زمستان که تو ا میبیند افسرده می شود،

بهار از دیدنت سبزترین برگ هایش را از

 دست می دهد و تابستان حکایت تو را با

داغ ترین هوایی که می گذرد تکرار میکند

 و تو هنوز هم غمگین ترین آوازی هستی

 که در گوشم سنگینی می کند..

پس که شاد می شوی ؟ تا با هم پرواز کنیم؟..

تو هم مثل من می نوشتی ،

بعضی وقتا هم یک خط من ، یک خط تو..

می خوام یکی از نوشته های تو هم بنویسم

که همیشه می خونمش ،

 وقتی می خونمش صدات توی گوشمه

خیلی دلم واست تنگ شده خیـــــــــــــــــــــــــــــلی..

"یک گوشی تلفن دارم که از میان

خرخرش صدای تو را می شنوم ،

 یک کوله پشتی که پشتم تنها به او گرم است..

عروسک هایی یادگار دوستی های گم شده ،

 یک راکت قدیمی که جوابگوی ضربه های محکم من نیست.

شلوار ریش ریش ام یاد آور آخرین

 مد خیابان گردی های بی هدفم.

سی دی هایی دارم که همه زندگی ام بودند

 اما نمی دانم چرا خط خطی شدند.

سازی که مثل خودم هیچ وقت کوک نیست.

یک کیبورد که عرق انگشت های هیجان زده ام

دکمه هایش را چرک کرده،

صندوقچه ای که نمی خواهم حرفی از

 خرت و پرت های درونش بزنم حتی به تو!

کتاب های کسالت آوری که حاشیه شان

  تنها پناه گاه شیطنت های سر کلاس بود..

لیوان کثیفی که از شب گذشته

در اتاقم جا مانده ،

 عکس نویسنده ای که دوستش دارم

و پدری که می گوید تو هیچ چیز از فرهنگ نمی دانی.

مادری دارم که هر وقت اتاقم را

 مرتب می کنم وسایلم را گم می کنم.

یک پنجره که می خواهم

 چهار طاق باز باشد

اما هر بار صدای مادرم که می گوید

 آن را ببندصدای ضبطتت می رود بیرون.

شاید این ها تمام دارایی

 من برای بودن در این دنیای بزرگ است .

می خواهم همه را بردارم و از این جا بروم ..

می خواهم همه آرزوهای بزرگم را

تبدیل به واقعیت های دست یافتنی کنم .

می خواهم همراه همه هیاهو

وآشفتگی هایم از این چهار دیوار ساختگی

 بیرون بزنم.

باید پنجره را باز کنم شاید

 در همسایگی من هم کسی قصد رفتن دارد..."

دوستای خوب من زیادن کسایی

که به یادشون هستم بی دیده و

 با دیده و همیشه و از قلبم اینو باور دارم

 که    آسون از دل نمی ره کسی که به دل میشینه..

........................

چن تا دل نوشته واستون اینجا یادگاری میزارم روی این دیوار

باختنت بي گناهترين گناهم بود،

 يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم و

 با تو بودن آرزويم و تو را گم کردن،

پيدايش سراب بود. تو مانند پرستو آمدي

و به دورترين ديار غربت رفتي.

بي تو ثانيه ها تکراري شده اند و

 آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد و

 شقايق غريبي مي کند و جاده در انتظار مسافر است و

 هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد و

 من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم و منتظرت هستم..

زندگي عجيبه چون ....

تا گريه نکني کسي نوازشت نميکنه

 تا نخواي بري کسي نمي گه بمون تا نري

 قدرتوکسي نميدونه تا نميري

 کسي نمي بخشتت زندگي مثه شطرنج مي مونه

 وقتي بلد نيستي همه بهت ياد ميدن

 اما تا ياد گرفتي همه دوست دارن شکستت

بدن انسان هم ميتونه دايره باشه

هم خط راست انتخاب با خودته

 تا ابد دور خودت بچرخي يا تا بي نهايت ادامه بدي...

نه از آشنایان وفا دیده ام...

 نه در باده نوشان صفا دیده ام...

 زنا مردمیها نرنجد دلم...

 که از چشم خود هم خطا دیده ام...

شکستم بی صدا در خود چه ساز نا شکیبایی

چو پتکی بر سرم کوبد تو تنهایی ،تو تنهایی

به سوگ قلب من آیی شبی با چشم گریانت

دل آزاری چه آسان است از دست عزیزانت

چه سهمی دارم از دنیا به جز آواز خاموشی

به چشمم خواب می آید پر از آه فراموشی

شروع فصل غم ها شد نیامد از تو پیغامی

جوانی پیر و فرتوتم پر از اندوه ناکامی

کجا دل را کنی فریاد از این غم خانه دلگیرم

سفر باید کنم امروز که از این زندگی سیرم

شهاب چشم من یک روز حدیث دل ربایی بود

بیا چشم مرا بنگر که آین گرداب واهی بود

دلم رفت و شدم عاشق

نگو این قصه تکراریست

بگو ای حضرت حافظ

" که عشق از اول آسان نیست"

(شکوفه)

شعر در تاریخ۱/۷/۱۳۸۸